Deel 2, eind januari 2021

Misschien even wat positievere corona nieuwtjes;
Op mijn werk bij de GGD Amsterdam, is het al weken stabiel en kunnen we met gemak iedereen binnen 24 uur bellen die positief is getest. Geen lange wachtlijsten meer aan het eind van de dag. Dat was in september, oktober, november en begin december wel anders, toen liep het steeds op.
En de mensen die we nu bellen -hoor ik ook van collega's- die hebben het allemaal heel mild en maar een paar dagen. En diens contacten hebben vaak geen klachten.
Een mevrouw van 85 zei "ach ik had wat jeuk aan de keel en dat was het" en haar man van 89 die het opliep in het ziekenhuis na een heupoperatie, die had helemaal geen klachten behalve wat extra moe. En dat was een astma patient!
En ook een heel gezin dat het had, vrouw met kinderen die bij opa en oma inwoonden, iedereen had een beetje last behalve opa en oma. Zo kan het ook gaan!

 

En zo spreek ik wel meer ouderen met weinig klachten. Eigenlijk spreek ik niemand meer die zware klachten heeft of naar het ziekenhuis moet. Al weken niet.

Wat niet betekent dat het niet gebeurt natuurlijk. Maar toch lichtpuntjes.

Er is, dat zeggen ze, een engelse variant in opmars, maar dat die ergere klachten zou geven, daar merken wij nog niks van.
Misschien zou het virus anders toch gaan uitdoven. Zonder die variant.... Is het al zodanig ronggegaan dat we allemaal toch al wat antistoffen hebben.
Net als bij het griepvirus.

En de varianten krijgen we er ook wel weer onder!

En laten we blijven onthouden wat het RIVM zegt: tot nu toe krijgt 98,5 % van alle mensen de milde versie!

Maak er wat moois van mensen.
Groeten! Monique






Deel 1, eind december 2020

Beste lezers,

Mij was gevraagd om wat te vertellen over mijn werk als Bron en Contact Onderzoeker bij de GGD. Als je niks meer over corona wil horen, wat ik helemaal zou snappen, gewoon dit niet lezen.

Mijn werk... is heel enerverend. En heel vermoeiend. En de werkinstructies veranderen voortdurend.

Wat doe ik:

Ik bel mensen op die positief getest zijn voor het corona virus en geef aan hen de isolatie regels voor henzelf door en de quarantaine regels voor hun huisgenoten en nauwe contacten. We bellen zelf ook de contacten nog na, in de goede weken als daar tijd voor is. De werkgever bellen ze meestal zelf, behalve als daar een uitbraak is. En we geven de data (wat voor klachten, waar verblijvend, in welke context opgelopen, hoeveelheid contacten, beroep, opgenomen in het ziekenhuis of niet, etc) door aan het RIVM, maar dan zonder de privé gegevens. In principe moet je voor dit werk enigszins een medische achtergrond hebben en ervaring met het houden van slecht nieuws gesprekken.

Het hangt ervan af hoeveel besmettingen er zijn, of we de tijd hebben om de contacten van mensen ook te bellen en te vragen of ze klachten hebben en de regels uit te leggen. En tot vorige week belden we ze zelfs 5 dagen later nog een keer op, om te monitoren.

Ik moet zeggen er is veel kritiek op de GGD, maar in Amsterdam zijn ze vanaf september in 6 weken tijd opgeschaald van 50 naar 350 mensen die dit werk doen. Dat verliep behoorlijk goed.

Vorige maand hebben we wekenlang volledige onderzoeken kunnen doen en waren we zelfs soms om 3 uur al klaar. Maar nu gaan we weer over op níet monitoren en binnenkort weer op alleen de positief geteste mensen bellen en vragen of ze zelf hun werkgever, collega’s en andere nauwe contacten willen bellen. Want er zijn weer teveel besmette mensen. Er gaan ook weer nieuwe menen aangenomen worden begreep ik.

Voor mij persoonlijk:

Soms ontdek ik ergens een uitbraak die ik door moet geven aan de GGD artsen en die dan weer samen met andere beleidsmakers beslissen of een school, een winkel, of andere werkplek of gelegenheid, gesloten moet worden.

Soms heb ik de vader van een heel gezin aan de lijn terwijl ze allemaal in het ziekenhuis liggen met Covid-19 tot en met de baby aan toe.

Soms bel je iemand voor een bron en contact onderzoek en dan krijg je een dochter of partner aan de lijn en is iemand al gestorven.

Soms heb ik iemand aan de lijn van een klein bedrijf, die zegt als ik en mijn collega’s thuis in quarantaine moeten dan gaan we failliet.

Vaker bel ik mensen die de zieke redelijk mild hebben en gelukkig niet zo heel veel plekken en mensen hebben bezocht en het niet rond hebben gestrooid.

Soms krijg ik een positief getest persoon aan de lijn die al geen klachten meer heeft. Of nooit klachten had, maar moest testen voor werk of reis en ‘het’ toch heeft.

Soms krijg ik iemand aan de lijn die boos is en denkt dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen. Maar die heeft dan bijvoorbeeld wel kinderen die op een school zitten waar een uitbraak was en die woont in bij haar moeder met diabetes, die dus een risico geval is. En ze is zelf op haar werk besmet. Ik word dan streng. En vraag ook waarom ze dan überhaupt is gaan testen.

Soms krijg ik iemand aan de lijn die in paniek raakt van het nieuws, soms iemand die ziek en alleen is, soms een internationale student die nauwelijks klachten heeft, maar wel heel eenzaam is.

Soms een vluchteling, die geen huisarts heeft, of geen status.

Soms komen mensen nergens en zijn ze heel voorzichtig, maar hebben ze ‘het’ toch. Waarschijnlijk opgelopen in het openbaar vervoer of in de supermarkt.

Soms zijn mensen overal geweest en hebben ze heleboel mensen gezien van nabij en slaak ik in mijn hoofd een diepe zucht. En afstand houden ís ook moeilijk, zeker als je jong bent. En wij blijven neutraal en vriendelijk en herhalen nog eens streng de regels en vooral de redenen ervoor.

Maar echt het vaakst bel ik mensen die corona gewoon als griep ervaren, soms mild soms wat heftiger, er absoluut niet dood aan zullen gaan, maar soms wel erg moe zijn of hele nare hoofdpijn hebben. Mensen van alle leeftijden.

En ik ben dankbaar dat kinderen het in mijn ervaring vrijwel altijd als heel mild ervaren, al kunnen ze het wel doorgeven.

Ik zeg altijd: het is als een Russisch roulette, 98 % van de mensen schijnt het te krijgen als een milde dan wel zware griep en dat is het,

maar ...je kán er dood aan gaan, of er heel lang nare klachten van over houden, zowel jong als oud (het percentage ouderen ligt hoger natuurlijk), dus je wilt het echt niet krijgen.

Ik heb leuke collega’s, maar het zijn er veel te veel. We bellen in een heel groot kantoor, op grote afstand van elkaar, op 5 etages, het is een GGD fabriek. Je zit steeds bij andere mensen. Maar we kunnen niet thuis werken, want de lijntjes naar de artsen en coördinatoren moeten kort zijn. Beleid verandert vaak, zoals begrijpelijk in een pandemie waar niemand ervaring mee heeft. Dus we moeten iemand in de wacht kunnen zetten en naar de arts kunnen toelopen voor een medische vraag, of naar een helpdeskmedewerker die alles weet van het digitale systeem (wat heel uitdagend is om maar een understatement te maken) en naar de coördinatoren om samen uit te vissen of iets al een uitbraak is of niet. We werken best hard, want we zien meestal nog honderden op de lijst staan die nog gebeld moeten worden en regelmatig gísteren al gebeld hadden moeten worden.

En dan fiets ik terug van mijn werk en in september zag ik dan de terrassen vol zitten en een paar weken geleden zag ik dat de winkelstraten overvol waren en nu fiets ik door een Vondelpark vol met in groepjes wandelende mensen. Terwijl de besmettingen maar op- en oplopen. Dan denk ik wel eens, het is dweilen met de kraan open, waarom doen we dit werk? Luistert er nog iemand?

En dan kan ik me nauwelijks voorstellen wat verplegers en artsen moeten voelen.

Maar ja, dat soort denken is niet heel nuttig. We moeten dit gewoon onder controle krijgen.

Met zijn allen”, zouden onze politici zeggen.

Soms denk ik ook, naar de hel met dat virus, we moeten gewoon zo leven als we altijd leefden en dan krijgen we ‘het’ maar.

Maar zo kan je niet lang denken, want je wil niet het risico lopen om anderen te besmetten, die vervolgens langdurig ziek worden of doodgaan.

Al met al denk ik nu, er komen vaccins aan, dat zal opluchting geven en meer ruimte om weer ‘open‘ te gaan, als onze kwetsbaren en hun verzorgers beschermd zijn, dus het komt allemaal wel weer goed.

Misschien kan ik in het najaar wel mee met zoon Bas naar Nepal!

En meestal denk ik: Ik deel een huishouden met hem en we omhelzen elkaar dagelijks, dus ik lijd niet aan huidhonger, ik verveel me niet, doe genoeg leuke dingen met leuke mensen op kleine schaal, ik heb goed te eten en een warm huisje met lichtjes en ik heb een goed betaalde nuttige baan. Ik heb het goed.

Ik hoop dat jullie ook allemaal leuke dingen blijven doen en kunnen blijven genieten van het goede!

En 2021 wordt een veel beter jaar! Dus heb fijne dagen lieve buurtgenoten en ga genieten van alles wat in 2021 weer mogelijk zal zijn!

Kortom mensen, ik denk wat af, maar de mutatie in Engeland, daar denk ik gewoon helemaal maar niet over na.

Liefs
Monique